Jan Aleksander Braun

Jan Aleksander Braun urodził się 11 lutego 1891 roku w Nowym Dworze Mazowieckim, w rodzinie Bogumiła i Leokadii z Kunklów. W 1915 roku ukończył Studium Weterynaryjne przy Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1917-1918 służył w II Korpusie Polskim i walczył pod Kaniowem, gdzie dostał się do niewoli. Od 1918 roku służył w Wojsku Polskim i brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1922 roku przeniesiono go do rezerwy w stopniu kapitana i przydzielono do Okręgowego Szpitala Koni nr 1.

Pracował jako miejski lekarz weterynarii w Warszawie, także w rzeźni, i działał w Zrzeszeniu Lekarzy Weterynarii. Zmobilizowany w sierpniu 1939 roku, walczył podczas kampanii wrześniowej na froncie wschodnim. Po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej i przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. W 2007 roku pośmiertnie mianowano go na stopień majora. Otrzymał m.in. Krzyż Walecznych, Złoty Krzyż Zasługi i Medal Niepodległości.

Na podstawie artykułu „Jan Aleksander Braun” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.